Bir Cansu Dalgası,

  İki gün önce her şey gayet normaldi. Hayat akıyordu, planlar yapılıyordu, belki biraz yorgundum ama idare ediyordum. Sonra ne olduysa oldu… Bir anda boğazım yanmaya başladı. Önce “hafif bir üşütmeyimdir” dedim. Sonra öksürük eklendi. Ardından ateş. Ve şimdi? Tam anlamıyla sürünüyorum. Yutkunurken canım yanıyor. Konuşmak istemiyorum. Sürekli bir halsizlik hali… Sanki biri bütün enerjimi çekip almış gibi. Ve en sinir bozucu kısmı şu: Bu kadar hızlı nasıl hasta olabiliyorum? Gerçekten anlamıyorum. Sanki vücudum fırsat kolluyor: “Biraz yoruldun mu? Hadi hasta olalım.” “Azıcık üşüdün mü? Tam zamanı.” Ve işin daha da trajikomik kısmı: Benim iyileşme rutinim bile belli. Direniyorum. “Geçer” diyorum. Bitki çayı, dinlenme, vitamin… Ama yok. En sonunda klasik sahne: Cansu acilde. Ve o meşhur iğne… İtiraf ediyorum, o iğneden sonra gerçekten toparlıyorum. Ama insan şunu da düşünmeden edemiyor: “Ben neden her seferinde bu noktaya geliyorum?” Belki bağışıklığım z...

  Sınav yaklaştıkça üzerime çöken o tanıdık yorgunluk… Saatler ilerledikçe ağırlaşan göz kapaklarım, sayfalar arasında kaybolan düşüncelerim ve bazen içimde büyüyen “hiç bitmeyecek” hissi… Kitapların altında eziliyormuşum gibi geliyor bazı anlarda. Sanki her konu, her test biraz daha yükleniyor omuzlarıma. Ama yine de bugün cümleye başka bir yerden başlamak istiyorum: Bir kütüphane yollarından günaydın… Sessizliğin içinde yankılanan kalem sesleri, sayfaların hışırtısı ve herkesin içinde taşıdığı o görünmeyen mücadele… Aslında yalnız değilim, bunu en çok burada hissediyorum. Herkesin kendi savaşı var; kimisi umutla, kimisi yorgunlukla ama bir şekilde devam ediyor. Bazen içimde bir ses “yetmiyor” diyor. Ne kadar çalışsam da eksikmiş gibi, yetişemeyecekmişim gibi… Ama sonra başka bir ses daha var, daha sakin, daha sabırlı: “Geçecek” diyor. Geçecek, bunu biliyorum. Belki bugün zor, belki yarın da öyle olacak. Ama bir gün bu satırları tekrar okuyacağım. Aynı kütüphaneye bu k...