Bir Cansu Dalgası,

 Bugün buraya mutlu olduğum anları yazmak isterdim. Güldüğüm şeyleri, içimi ısıtan küçük tesadüfleri, güzel geçen bir günü anlatmak isterdim. Ama bugün içimden sadece yıllardır içimde taşıdığım bir yarayı anlatmak geliyor. Hayattayken babasız büyümeyi... Kaç yaşına gelirsem geleyim kapanmayacağını bildiğim bir yarayı. Bu satırları yine ağlayarak yazıyorum. Nedenini bilmiyorum. Sanki bütün bunları ilk kez yaşıyormuşum gibi canım acıyor. İnsan bazı acılara alışmıyor galiba. Sadece onlarla yaşamayı öğreniyor. Ama bazı günler geliyor, o acı kapıyı hiç çalmadan içeri giriyor. Bir kere bile babana sarılıp "Beni neden sensiz bıraktın?" diye ağlayamamak nasıl bir histir, bilir misiniz? Mutlu olduğunda ilk aramak istediğin kişinin baban olmaması... Üzüldüğünde başını yaslayabileceğin bir  babanın  olmaması... Düştüğünde "Benim babam var, bana bir şey olmaz." diyememek... Baba kelimesi duyulduğunda aklına güven değil de eksiklik gelmesi... Ben biliyorum. Çünkü ben bunu çocukl...

  Bir bayram dönüşünü, bir İstanbul kaçamağını fıtı   gelerek buraya not düşmek istedim.   Bu İstanbul gidişimin benim için ayrı bir heyecanı vardı çünkü hayatımda ilk defa uçağa bindim. Küçük bir çocuk gibi kalbimin hızlı hızlı attığını hissediyordum. Gökyüzüne hayran biri olarak bulutların üzerinde olmak tarif edemeyeceğim kadar güzel bir histi. Camdan dışarı bakarken içimi tarifsiz bir huzur kapladı. Sanki pamuk tarlalarının üzerinde yürüyormuşum gibi hafif, özgür ve mutlu hissediyordum.   İstanbul'a indiğimde ise beni erkek arkadaşım bekliyordu. Kocamaaan sarıldık. O an bütün yorgunluğum geçmişti. Ama asıl heyecanım henüz başlamamıştı çünkü o gün ilk kez erkek arkadaşımın ailesiyle tanışacaktım. Yol boyunca içimden "Cansu, geri dönelim!" deyip duruyordum.:) Annesi, babası, ablası ve kardeşi bizi bekliyordu. Neyse ki düşündüğüm gibi olmadı. Aksine, tahmin ettiğimden çok daha güzel geçti. Hepsi bana karşı çok sıcakkanlı ve tatlıydı. O güzel günü daha sonr...