Geçecek günlerin hikayesi

-

 Sınav yaklaştıkça üzerime çöken o tanıdık yorgunluk… Saatler ilerledikçe ağırlaşan göz kapaklarım, sayfalar arasında kaybolan düşüncelerim ve bazen içimde büyüyen “hiç bitmeyecek” hissi… Kitapların altında eziliyormuşum gibi geliyor bazı anlarda. Sanki her konu, her test biraz daha yükleniyor omuzlarıma.


Ama yine de bugün cümleye başka bir yerden başlamak istiyorum:


Bir kütüphane yollarından günaydın…


Sessizliğin içinde yankılanan kalem sesleri, sayfaların hışırtısı ve herkesin içinde taşıdığı o görünmeyen mücadele… Aslında yalnız değilim, bunu en çok burada hissediyorum. Herkesin kendi savaşı var; kimisi umutla, kimisi yorgunlukla ama bir şekilde devam ediyor.


Bazen içimde bir ses “yetmiyor” diyor. Ne kadar çalışsam da eksikmiş gibi, yetişemeyecekmişim gibi… Ama sonra başka bir ses daha var, daha sakin, daha sabırlı: “Geçecek” diyor.


Geçecek, bunu biliyorum.


Belki bugün zor, belki yarın da öyle olacak. Ama bir gün bu satırları tekrar okuyacağım. Aynı kütüphaneye bu kez öğrencilerimle geleceğim. Belki bir köşede oturup onlara “Ben de buradaydım” diyeceğim. Sonra bir fotoğraf çekeceğim… ve buraya dönüp uzun uzun sevinçlerimi yazacağım.


Bugünlerin ağırlığı, yarının gururuna dönüşecek.


O yüzden biraz daha sabır… biraz daha direnç…

Çünkü bu hikâye yarım kalmayacak.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı

Sıradan Bir Günde Sıradışı Düşünceler

-
 Bugün, sıradan bir günün içinde sıradışı bir düşünceye takıldım. Hayal kurarken bile ne kadar sınırlı düşündüğümüzü fark ettim. İnsan zihni aslında sonsuz ihtimali barındırıyorken, biz hayallerimizi küçücük kutulara sığdırıyoruz. Çevremiz, geçmiş deneyimlerimiz, yaşadıklarımız... Hepsi hayallerimizin sınırlarını belirleyen görünmez duvarlar haline geliyor. Oysa insan hayallerinde özgür olmayacaksa ne zaman özgür hissedecek ki? Belki de hayal kurmak, evrene mesaj göndermenin en saf hâlidir; insan neyin hayalini kurarsa sanki evren onu gerçekleştirmek için zamanını kolluyor.  Bazen sadece doğru zaman, doğru insan, doğru yer ve doğru fırsat bekleniyor gibi geliyor bana. Belki de bu yüzden hayal kurmak bana gökyüzünü hatırlatıyor. Çünkü gökyüzüne bakarken kendimi evimde gibi hissediyorum; uçsuz bucaksız, hiçbir sınıra sığmayan bir ev. Küçükken yıldızları izlerken göz yanılsamalarını yıldız kayması sanır, hemen dilek dilerdim. Hatta kendimce gözümün gördüğü en büyük yıldızı seçer,...
Devamı