Bağışıklığım Bana Küsmüş Olabilir mi?

-

 İki gün önce her şey gayet normaldi. Hayat akıyordu, planlar yapılıyordu, belki biraz yorgundum ama idare ediyordum. Sonra ne olduysa oldu…

Bir anda boğazım yanmaya başladı.


Önce “hafif bir üşütmeyimdir” dedim.
Sonra öksürük eklendi.
Ardından ateş.
Ve şimdi? Tam anlamıyla sürünüyorum.


Yutkunurken canım yanıyor. Konuşmak istemiyorum. Sürekli bir halsizlik hali… Sanki biri bütün enerjimi çekip almış gibi. Ve en sinir bozucu kısmı şu:
Bu kadar hızlı nasıl hasta olabiliyorum?


Gerçekten anlamıyorum.


Sanki vücudum fırsat kolluyor:
“Biraz yoruldun mu? Hadi hasta olalım.”
“Azıcık üşüdün mü? Tam zamanı.”


Ve işin daha da trajikomik kısmı:
Benim iyileşme rutinim bile belli.


Direniyorum.
“Geçer” diyorum.
Bitki çayı, dinlenme, vitamin…
Ama yok.


En sonunda klasik sahne:
Cansu acilde.
Ve o meşhur iğne…


İtiraf ediyorum, o iğneden sonra gerçekten toparlıyorum. Ama insan şunu da düşünmeden edemiyor:
“Ben neden her seferinde bu noktaya geliyorum?”


Belki bağışıklığım zayıf,
belki çok yoruluyorum,
belki kendime yeterince iyi bakmıyorum…


Ama şu kesin:
Bu döngü artık yoruyor.


Yine de bu hastalığın içinde bile bir gerçek var:
İnsan hasta olunca kendine dönüyor.
Yavaşlıyor.
Duruyor.


Belki de vücudum bana “biraz dinlen” demenin başka yolunu bulamıyor.


Şu an tek isteğim var:
Boğazımın yanmadığı, rahatça nefes alabildiğim, enerjik hissettiğim bir sabaha uyanmak.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı

Sıradan Bir Günde Sıradışı Düşünceler

-
 Bugün, sıradan bir günün içinde sıradışı bir düşünceye takıldım. Hayal kurarken bile ne kadar sınırlı düşündüğümüzü fark ettim. İnsan zihni aslında sonsuz ihtimali barındırıyorken, biz hayallerimizi küçücük kutulara sığdırıyoruz. Çevremiz, geçmiş deneyimlerimiz, yaşadıklarımız... Hepsi hayallerimizin sınırlarını belirleyen görünmez duvarlar haline geliyor. Oysa insan hayallerinde özgür olmayacaksa ne zaman özgür hissedecek ki? Belki de hayal kurmak, evrene mesaj göndermenin en saf hâlidir; insan neyin hayalini kurarsa sanki evren onu gerçekleştirmek için zamanını kolluyor.  Bazen sadece doğru zaman, doğru insan, doğru yer ve doğru fırsat bekleniyor gibi geliyor bana. Belki de bu yüzden hayal kurmak bana gökyüzünü hatırlatıyor. Çünkü gökyüzüne bakarken kendimi evimde gibi hissediyorum; uçsuz bucaksız, hiçbir sınıra sığmayan bir ev. Küçükken yıldızları izlerken göz yanılsamalarını yıldız kayması sanır, hemen dilek dilerdim. Hatta kendimce gözümün gördüğü en büyük yıldızı seçer,...
Devamı