Artık Aynı Yerimde Değilsin.

-

 Bir zamanlar uğruna her şeyi karşınıza alabileceğiniz insan, bir gün hayatınıza yeniden dahil olmak istediğinde ona “hayır” diyebiliyorsanız… geçmişle savaşınızın bittiğini işte o an anlıyorsunuz. Bir zamanlar kalbinizi yerinden söküp atan biri, yeniden kapınızı çaldığında artık sadece sıradan biri gibi geliyorsa, kendi kendinize “evet, bitti” diyorsunuz.

Yıllarca verdiğim emeğin, gözyaşının, çabanın sonunun böyle olup olmayacağını içimden geçirdim önce. Sonra uzun uzun attığı mesajlarla bakıştım sessizce. Bir zamanlar benim yazdığım, benim içimde taşınan hisleri şimdi onun cümlelerinde görmek tuhaf bir yankı bıraktı içimde. Tarih gerçekten tekerrürden ibaretmiş. Kimse yaşattığını  yaşamadan ölmezmiş; ben de buna bir kez daha inandım.

İnsan hisseder ya… Bir gün o anı yaşayacağını bilir ama vaktini bilemez. Bendeki his de tam olarak buydu. Bunun bir gün olacağını hep biliyordum. Hatta benim sevgim bittikten sonra geleceğini de… Çünkü bir konuda çok emindim: Kimse onu benim kadar sevemezdi. Kimse, benim verdiğim kadar saf ve yoğun bir sevgiyi ona veremeyecekti.

“Neden olmadı?” diye sorsalar tek bir somut sebep söyleyemem belki. Kalp kırıklıkları, baskılayıcı tavırlar, düzensiz konuşmalar, hayata aynı pencereden bakamamak… Hepsi vardı elbet. Ama içlerinden en can acıtıcı olanı seç deseler, sevdiğin kadar sevildiğini hissetmemek derdim. Bir ilişkide insanı en çok yoran şey, yükün bir ucunu hep tek başına taşımaktır.

Fotoğraflarına baktım, içimde hiçbir şey kıpırdamadı. Attığı eski ses kayıtlarını dinledim, sesi artık kalbime dokunmuyordu. Mesajlarını defalarca okudum ama yine de hiçbir şey hissetmedim. Geriye sadece bir anı kalmıştı bende… Tozlanmış, dokunulsa bile ısıtmayan, sadece geçmişte güzel olduğu için saygı duyulan bir anı.

Meğer sonumuz böyleymiş. Meğer içimdeki çocuğa, o zamanların sevdiği halime veda ettiğim an tam da buymuş.

Bazı vedalar sessizdir, bazı bitişler kavgasız… Ama insanın kendine dönüşü hep en büyük zaferdir. Ve ben bugün biliyorum ki, bazen bir hikâyenin bitmesi, insanın kendine yeniden başlamasıdır. 🌿✨

İşte ben yeniden başlıyorum .Kaldığım yerden değil , een baştan .Yeni bir Cansu'yla yola çıkıyorum

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı