Kabuğumun İçindeki Dünyam: 1984’e Sığınmak

-




 Son zamanlarda kendi küçük kabuğuma çekilip kitaplarımla, dizilerimle ve ders notlarımla kurduğum o sessiz evrende yaşıyorum. İtiraf etmeliyim, insanlardan uzaklaştıkça kelimelere daha çok yaklaşıyor insan. Metroda, otobüste, hatta gecenin bir yarısı telefon ışığıyla okumak… Eskiden “Nasıl oluyor da herkes her yerde kitap okuyabiliyor?” diye şaşırırken, şimdi en olmadık yerler bana kocaman bir okuma köşesi gibi geliyor. Gerçek okuyuculuk galiba tam olarak böyle bir şeymiş.


Bazen elimde kitap uyuyakalıyorum. Sabah uyanıyorum, kitabım yerlere düşmüş, bir de Narin Sultan’ın tatlı serzenişleri: “Kızım böyle mi uyunur, üstün açık!” İçsel huzur işte tam da bu anlarda saklı — kendi dünyanda kaybolmak, başını başka hiçbir şeye çevirmek istememek ve bu huzurun göbeğine oturan bir kitap var şu aralar: George Orwell – 1984.


1984, George Orwell’in distopik bir dünyayı acı bir gerçeklik duygusuyla önümüze koyduğu, insanı hem ürküten hem düşündüren bir başyapıt. Kitapta, sürekli gözetlenen, özgür düşüncenin suç sayıldığı, insanların zihinlerinin bile kontrol altında tutulduğu karanlık bir toplum anlatılıyor.


Ana karakter Winston, Büyük Birader’in hüküm sürdüğü bu baskıcı düzende “gerçek” ile “dayatılan gerçek” arasına sıkışmış bir birey. Sistemin onu küçük bir çark olarak görmesine rağmen, içindeki isyan kıvılcımı hiç sönmüyor. İnsan, Winston’ın her adımında kendi hayatıyla ilgili küçük bir ayna görüyor aslında:

Özgür müyüz? Yoksa sadece özgür olduğumuza mı inanıyoruz?


Orwell, kitabı öyle bir dille yazıyor ki sayfaları çevirirken bir anda kendini o boğucu atmosferin içinde buluyorsun. Dünyanın görünmeyen duvarlarını sorgulatıyor; “Gerçek nedir?” sorusunu için için beynine kazıyor.


Çünkü sadece bir roman değil.

Bir uyarı.

Bir tokat.

Bir ihtimal.


Her sayfasında “Ben olsam ne yapardım?” diye düşündüren nadir eserlerden. Kafanın içinde küçük bir devrim başlatıyor. Okurken hem meraklanıyor hem de hafif bir tedirginlikle devam ediyorsun; işte bağımlılık yapan kısmı tam da bu.




Eğer sen de kendi kabuğunun içinde, sessizce büyüyen dünyana yeni bir soluk katmak istiyorsan, 1984 seni içine çekmeye hazır bir karanlık tünel gibi. Bittiğinde ise biraz ürpermiş ama çok daha farkında bir insan oluyorsun.


İşte benim bu sıralar nefes gibi okuduğum kitap…

Kendi içsel huzurumun içinde yankılanan distopik bir çığlık.




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı