Kendime Dönüşün Sessizliği

-

 Uzun bir koşuşturmadan sonra kendimin sesini duymaya başladığım anlarda yazıyorum bu satırları. Odamdayım… Kulağıma çalınan hafif bir piyano ritmi, bir mumun titrek ışığı ve yalnızca bana ait olan bu küçük dünya… Her şeyden, herkesten uzak; kendi içimde kurduğum başka bir evrenin kapılarını aralıyorum. Kendimi yeniden doğmuş gibi hisseden Cansu’yla yazıyorum. Ait olduğu yeri nihayet hissedebilen Cansu’yla…

Uzun zamandır yüzleşmediğim, hatta yüzleşmekten bile korktuğum geçmişime doğru döndüm bugün. Gözlerimi kapattım… Geçmişte geçirdiğim güzel günleri, hayatımda iz bırakan—ve iz bırakmaya değer—insanları düşündüm. Neler yaşadığımı, neler uğruna neler yaptığımı, nerelerde kendimi kaybettiğimi…

Düşüncelerim derinleştikçe, gözlerim kapalıyken kendimi büyük bir kara deliğin içinde gibi hissettim. Meğer geçmişi düşünmek, benim için böyleymiş: içine çeken, nefesi tutan, ışığı emen bir boşluk. Elbette yüzümü güldüren anlar vardı… Ama o kara bulutlardan, ışığı göremeyecek kadar uzaklaşmışım.

Sonra birden gözlerimi açtım. Bir süre sonra tekrar kapattığımda ise bu kez geçmişe değil, geleceğe bakmak için kapattım gözlerimi. “Şimdi nerede olmak istiyorum?”, “Nasıl bir hayat istiyorum?” diye düşündüm. Ve farkında bile olmadan yüzümün gülümsediğini hissettim. İçime yayılan o derin huzur, tarif etmesi zor bir sıcaklık bıraktı.

İşte o anda özümü hissetmek dedikleri şeyi tam anlamıyla yaşadığımı fark ettim. Artık kimsenin sorununa kendimden ödün verecek kadar zaman ayırmıyorum. Kalabalık ortamlar beni yormaya başladı; bana iyi gelmeyen insanları hayatımda tutmamak ise özgürleştirici bir karar oldu. Kendimi geliştirmek, zihnimi beslemek, odak noktalarımı artırmak için kitap okuyorum—ve daha çok okumak istiyorum. Kendime kurduğum bu sessiz dünyanın içinde büyüyorum, ilerliyorum, dönüşüyorum.

Hayatımın bir yerinde ise küçük ama ruhumu besleyen bir alışkanlık var: Sokak hayvanlarına mama almak. Arada dokunamasam da mamalarını bir köşeye bırakıyorum. Belki temas edemiyorum ama içimden geçen iyilik onlara ulaşıyor; onların minik dünyasına bir parça sıcaklık katıyor. Bu bile ruhuma iyi geliyor.

Ve bu satırları yazarken içimde başka bir Cansu daha doğuyor: geçmişin gölgesinden çıkıp kendi ışığına yürümeye karar veren, kendisine sahip çıkan, kendi değerini hisseden bir Cansu. Belki de büyümek, yeniden başlamak, aynaya baktığında kendinle barışmak tam olarak bu.

Yeni hayat… İkinci bir ömür gibi. İçimde garip ama tarifsiz bir huzur var

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı