Bir Kış Günü İstanbul’a Düşmek

-

 Bir kış günü düşmüşüm İstanbul yollarına…

Soğuğu yüzüme çarparken içimde tuhaf bir sıcaklık, tanıdık bir his. Evim gibi hissettiğim o kalabalığın içinde kendimi bulduğum şehre yolculuktan merhabalar. İstanbul’un karmaşası, sesleri, telaşı… Hepsi bana aitmiş gibi, sanki yıllardır beni bekliyormuş gibi karşılıyor.


Öyle hissediyorum ki o şehre her gidişimde yepyeni bir hayatın içine dahil oluyorum. Yeni bir Cansu, yeni bir başlangıç, tertemiz bir sayfa… Yeniden doğmuş gibi. Omuzlarımdaki yükler hafifliyor, zihnimdeki karmaşa yerini dingin bir yorgunluğa bırakıyor. İyi geliyor bana İstanbul; bazen bir sokak arası, bazen vapurun camından görünen puslu bir manzara, bazen de hiç tanımadığım bir kafede içilen sıcak bir kahve.


İzmir’den sonra kendimi en iyi hissettiğim şehir burası. Belki denizi başka, belki rüzgârı daha sert ama duygusu bambaşka. Her gelişimde “Ben buradayım” diyor gibi. Ve ben her seferinde yeniden tanışıyorum onunla. Her gittiğimde yeni bir yerini keşfediyorum;

“aa burayı görmemiştim”,

“aaa burası böyleymiş”

diye diye yürüyorum sokaklarında. Kaybolmayı seviyorum bu şehirde, çünkü kayboldukça kendime yaklaşıyorum.


Orada kurduğum bağlar var; bir bankta otururken kurulan hayaller, bir sokak lambasının altında edilen iç konuşmalar, kalabalığın içinde hissedilen yalnızlık ama aynı zamanda ait olma duygusu… İşte bütün bunlar beni İstanbul’a daha çok bağlıyor. Bu şehir bana sadece gezilecek yerler sunmuyor; bana hisler, düşünceler ve cesaret veriyor.


Belki de bu yüzden her kış, her fırsatta yolum yeniden buraya düşüyor. Çünkü İstanbul, bana her defasında şunu fısıldıyor:

“Değişmekten korkma. Yeniden başlamak mümkün.”



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı