Yorgun Bünyenin İsyaaanıııı..

 Ahhh… benim yorgun bünyem bir gün bana “isyaaaan” diyeceğini biliyordum.

Ama hayır, şimdi değil.
Henüz değil.

Kaç haftadır kütüphane–ev- dersane  yollarında geçen günler…
Soğukta koşturmacalar, sırtımda çanta, oradan oraya yetişme telaşı.
Bedenimin bir köşeye çekilip “beni biraz dinle” demesi çok da sürpriz olmadı aslında.
Biliyordum.
Soğukta kuruyan terin, fark etmeden içime işleyen o ince sızının beni hasta edeceğini tahmin etmeliydim.

Ama insan bazen bile bile yorar kendini.
Çünkü durursa her şey yarım kalacak gibi gelir.

Bir de işin Deniz kısmı var tabii…
Hasta hasta, “aşgumm seni çok özledim” diyerek sarılmaları.

Kaçınılmaz son..


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni