Yorgunluğun Adı Bazen Hayaldir

-

  Bir kütüphane serüveninden herkese merhaba  merhabaa :)

Ankara ayazında dışarıda kar yağan bir günde ben düşmüşüm MEB hayallerimin peşine :)

Soğuk, kar, fırtına yüzüme çarpmış; belim ağrıdan kopmuş, regl ağrısından ölüyorum… ama bana mısın demiyor bunlar bana. Çünkü bazı hayaller var ya, insanın üstüne üstüne gelen her şeye rağmen “durmak yok” dedirtiyor.


Geliyorum masama oturuyorum. Çantam ağır, omuzlarım daha ağır. O an tek düşündüğüm şey:

Bugün hangi konuyu bitirsem? Hangisini halletsem?

Kafamın içinde dönüp duran tek düşünce bu artık. Bünyem o kadar yorgun ki, kendimdeki değişimi fark edemiyorum bile. Aynaya bakmaya hâlim yok, yüzümdeki yorgunluğu okumaya enerjim yok.


Bugün arkadaşım bana “Cansu, gözaltlarına ne oldu, neden morardı?” dedi.

O an durdum. Düşündüm. Uykusuzluktan değil… meğer yorgunluktanmış. Ama ben o ana kadar bunun bile farkında değilim. İnsan bazen kendini o kadar ihmal ediyor ki, beden sinyal veriyor ama zihin hâlâ “bir konu daha” diye diretmekte.


Ahh bir de ay… beni yerden yere vuran regl ağrısı.

Duygusallığım zirvede, her şeye sinirlenmelerim iki katına çıkmış. Küçük bir şey büyüyor, basit bir cümle kalbime batıyor. Tepkilerim büyüyor, içimdeki fırtına dışarıdaki kardan geri kalmıyor. Çikolata isteğimi hiç saymıyorum bile… Sanki çikolata yesem hayat çözülecek, dünya biraz daha katlanılır olacak gibi.


Ama tüm bunların arasında tuhaf bir şey var:

Vazgeçmiyorum.

Belim ağrıyor, gözlerim yanıyor, ruhum yorgun ama hâlâ buradayım. Kütüphanede, masamda, hayallerimin tam ortasında. Belki bugün çok verimli değilim, belki aynı sayfayı üç kere okuyorum ama yine de buradayım ya… işte bu bile bir şey.


Bazen güçlü olmak; dimdik durmak değil,

Ağrıya, yorgunluğa, duygusallığa rağmen sandalyeye oturup “devam ediyorum” diyebilmekmiş.

Bugün bunu anladım.


Şimdi çantamda ağrı kesici, aklımda yarım kalan konular, kalbimde yorgun ama inatçı bir umutla yazıyorum bunları.

Belki yarın daha iyi olurum, belki yine aynı… ama biliyorum ki bu kütüphane serüveni bir gün dönüp gururla hatırlayacağım bir yol olacak.


Şimdilik bu kadar.

Biraz çikolata, biraz nefes, sonra yine devam… ☕❄️

Bir kütüphane serüveninden herkese merhaba merhabaa :)

Ankara ayazında dışarıda kar yağan bir günde ben düşmüşüm MEB hayallerimin peşine :)

Soğuk, kar, fırtına yüzüme çarpmış; belim ağrıdan kopmuş, regl ağrısından ölüyorum… ama bana mısın demiyor bunlar bana. Çünkü bazı hayaller var ya, insanın üstüne üstüne gelen her şeye rağmen “durmak yok” dedirtiyor.


Geliyorum masama oturuyorum. Çantam ağır, omuzlarım daha ağır. O an tek düşündüğüm şey:

Bugün hangi konuyu bitirsem? Hangisini halletsem?

Kafamın içinde dönüp duran tek düşünce bu artık. Bünyem o kadar yorgun ki, kendimdeki değişimi fark edemiyorum bile. Aynaya bakmaya hâlim yok, yüzümdeki yorgunluğu okumaya enerjim yok.


Bugün arkadaşım bana “Cansu, gözaltlarına ne oldu, neden morardı?” dedi.

O an durdum. Düşündüm. Uykusuzluktan değil… meğer yorgunluktanmış. Ama ben o ana kadar bunun bile farkında değilim. İnsan bazen kendini o kadar ihmal ediyor ki, beden sinyal veriyor ama zihin hâlâ “bir konu daha” diye diretmekte.


Ahh bir de ay… beni yerden yere vuran regl ağrısı.

Duygusallığım zirvede, her şeye sinirlenmelerim iki katına çıkmış. Küçük bir şey büyüyor, basit bir cümle kalbime batıyor. Tepkilerim büyüyor, içimdeki fırtına dışarıdaki kardan geri kalmıyor. Çikolata isteğimi hiç saymıyorum bile… Sanki çikolata yesem hayat çözülecek, dünya biraz daha katlanılır olacak gibi.


Ama tüm bunların arasında tuhaf bir şey var:

Vazgeçmiyorum.

Belim ağrıyor, gözlerim yanıyor, ruhum yorgun ama hâlâ buradayım. Kütüphanede, masamda, hayallerimin tam ortasında. Belki bugün çok verimli değilim, belki aynı sayfayı üç kere okuyorum ama yine de buradayım ya… işte bu bile bir şey.


Bazen güçlü olmak; dimdik durmak değil,

Ağrıya, yorgunluğa, duygusallığa rağmen sandalyeye oturup “devam ediyorum” diyebilmekmiş.

Bugün bunu anladım.


Şimdi çantamda ağrı kesici, aklımda yarım kalan konular, kalbimde yorgun ama inatçı bir umutla yazıyorum bunları.

Belki yarın daha iyi olurum, belki yine aynı… ama biliyorum ki bu kütüphane serüveni bir gün dönüp gururla hatırlayacağım bir yol olacak.


Şimdilik bu kadar.

Biraz çikolata, biraz nefes, sonra yine devam… ☕❄️




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı