Sıradanlık ve Değişim ..

-

Uzun zamandır yazmıyorum. Uzun zamandır içimi bu satırlara dökmüyorum. Belki de dökecek bir şey bulamadığımdan, belki de her şey fazla aynılaştığından. Çünkü bazen hayat, büyük kırılmalarla değil; tam tersine hiçbir şey olmuyormuş gibi ilerlediğinde yoruyor insanı. Sıradanlaşmış bir sıradanlığın içinde, fark etmeden hapsoluyorsun.

Öyle bir dönem ki… Herkesten biraz uzak, her şeyden biraz eksilmiş hissediyorsun. Ne tam kopmuşsun ne de tam içindesin hayatın. Adını koymak zor ama bir “yaş sendromu” işte. İçine çekildikçe daha çok düşünüyorsun, düşündükçe daha çok yoruluyorsun.

Son zamanlarda fark ettiğim bir şey var: İlahi adalet. Eskiden sadece duyduğum, bildiğim bir kavramken; şimdi hissettiğim bir şeye dönüştü. Bir şeyi zorlamayı bıraktığında, “Allah’a havale ediyorum” dediğinde… gerçekten bir şeylerin değiştiğini görüyorsun. Sen unutsan da unutmayan bir yaradan var. Ve belki de insanı en çok rahatlatan şey bu: Her şeyin bir karşılığı olması. İyi ya da kötü, herkes ektiğini biçiyor. Er ya da geç.

Bunu uzun uzun anlatmaya gerek yok aslında. Çünkü bazı şeyler anlatılmaktan çok yaşanarak anlaşılıyor.

Dün uzun bir aradan sonra tiyatroya gittim. Gürcü’yle birlikte Suç ve Ceza’nın sahne uyarlamasını izledik. Ne zamandır gitmediğimi hatırlamıyorum bile. O karanlık salon, sahnenin o kendine has büyüsü… iyi geldi. Biraz duygusaldı, biraz içime dokundu.

Ah Raskolnikov…
Benim oyunlardaki nickname’im.
Kitapta okurken zihnimde kurduğum o karakterin sahnede ete kemiğe bürünmüş halini görmek… garip bir şekilde içimi ufacık yaraladı. Sanki hayalimdekiyle gerçeğin karşılaşması gibi. Hafif bir burukluk, hafif bir gülümseme. Benim “üzümlü kekim”…

Böyle küçük değişiklikler iyi geliyor insana. Rutinin içinde minicik bir nefes gibi.

Ama bir yandan da çok yorgunum. Eğitim… çalışmak… yetişmeye çalışmak… Gün yetmiyor. Sanki yürüyen bir eğitim bilimleri kitabına dönüştüm. Yaşadığım her olayı, karşılaştığım her insanı bir teoriyle, bir kavramla açıklamaya başlıyorum. İnsanları analiz etmek artık refleks gibi.

Bu iyi mi, kötü mü bilmiyorum.

Bir insanı bu kadar hızlı çözebilmek bazen avantaj gibi geliyor. Ama bazen de keşke diyorum… keşke bu kadar bilmek zorunda olmasaydım. Keşke her şeyi bu kadar anlamlandırmasaydım. Belki o zaman daha az yorulurdum. Belki o zaman daha “cahil” ama daha mutlu olabilirdim.

Çünkü bazı şeyleri fazla bilmek, insanın içindeki o saf huzuru alıp götürüyor.

Yine de…
Hayat tam olarak bu galiba.
Bir yanda anlamaya çalışan bir zihin, diğer yanda sadece hissetmek isteyen bir kalp.

Ve insan, ikisinin arasında kendi dengesini arıyor.

Belki de ben hâlâ o dengeyi bulmaya çalışıyorum.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı