27 Yaşında Gelen 20’lik Diş Krizi

-

 27 yaşında 20’lik diş ne demek bilir misiniz?

Birçoğunun yıllar önce çıkardığı ya da “oh kurtuldum” diyerek çektirdiği o dişin, benim hayatıma “ben yeni geldim” diye dahil olması demek.


Aferin, gerçekten aferin.

İyi ki oradaymışsın.

Tövbee yarabbim…


Hayatımda bugüne kadar hiç diş çektirmemiş biri olarak, şimdi oturmuş “ben bu dişi nasıl çektireceğim?” diye kara kara düşünüyorum. Doktor koltuğu, anestezi, o sesler… Daha düşünürken içim daralıyor.


Bazen diyorum ki:

“Tamam geçti, bitti, herhalde çıkmayacak.”

Sonra ne oluyor?

Yemek yerken başlayan o sızlama…

O an içimden geçen tek cümle:

“Püü Allah seni kahretsin.”


27 yaşıma kadar çıkmamışsın.

Bunca zaman sessiz sakin durmuşsun.

Şimdi niye?

Gerçekten soruyorum, şimdi niye?


Bazen aynanın karşısına geçip, dişi karşıma alıp konuşmak istiyorum.

“Bana bunu neden yapıyorsun?” diye sorasım var.

Hayatımda bu kadar geç kalıp bu kadar gürültüyle gelen başka bir şey hatırlamıyorum.


Bir yandan da insan ister istemez düşünüyor:

Hayatta bazı şeyler de böyle değil mi?

Tam “rahatladım” dediğin anda,

tam “artık sorun kalmadı” diye düşündüğünde,

bir yerden küçük ama inatçı bir sızlama başlıyor.


Geç gelen ama kendini fazlasıyla hissettiren şeyler…

20’lik diş gibi.

Gereksiz ama mecbur.

Sinir bozucu ama kaçınılmaz.


Şimdilik onunla aynı ağızda yaşamaya çalışıyoruz.

Ne kadar sürecek bilmiyorum.

Ama bildiğim tek şey var:

Bu dişin hikâyesi daha bitmedi.

Ve ben, istemesem de, bu hikâyenin başrolündeyim.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı