Ankara’da Kar, Tesadüfler ve Kardan Kadın ☃️❄️

-

                                                                             

 Bugün garip bir tesadüfün ikincisini yazmak istedim buraya…

Koşarak geldim hatta.

Hayatın tesadüflerle dolu olduğunu 



daha önce anlamıştım ama bu kadarını beklemiyordum doğrusu.

Ankara, sen küçük bir şehir değilsin; bu karşılaşmayı bu kadar denk getirmene gerçekten.  aklım ermiyor 🙂


Bu tesadüf bana şunu fark ettirdi:

Ben geçmişle barışmışım.

Kızgınlığım yok, kinim yok.

Geçmişle kavgam biteli çok olmuş ama bugün bunu daha net anladım.

O kısacık sohbet, hayatın birinden nefret etmek için ne kadar kısa olduğunu hatırlattı bana.

İçimden sadece iyi olmasını, mutlu olmasını diledim.

Ve anladım ki…

Hayat geçmişte takılı kalmak için de fazla kısa.


Dışarı çıktığımda kar yağıyordu.

Bilerek Kızılay’da indim.

Otobüs durağına doğru yürürken kulaklarımda

Zeynep Sağdaş – Yarım Kalanlara Rağmen vardı.

Kar, müzik ve Ankara…

Bazen insanın içine tam da olması gerektiği gibi oturuyor anlar.


Veee eve geldimmmm derken…

Telefon çaldı.


“Cansuuuu koş aşağı gel, kardan adam yapalımmm!”

Arayan Gürcü’ydü 😄

Yemek bile yemeden “tamam geliyorum” dedim.

Eldivenler, şapka, mont…

Ve fırladım aşağıya.


Dışarıda Gürcü vardı, babası vardı, Satılmış abi vardı.

Mahalle tam kadro kar mesaisindeydi.

Bir yandan kardan adam yapmaya çalışıyoruz,

bir yandan birbirimize kar atıyoruz.

O kadar eğlendim ki…

Çocukluğumu hatırladım.


“Burnu nasıl yapıyorduk?”

“Kolu ne olsun?”

“Gövde çok büyük oldu sanki…”


Derken fark ettik ki biz kardan adam değil…

kardan kadın yapmışız 😄

İçimizdeki ciddiyet çoktan erimişti zaten.


Sonra ilerde kayabileceğimiz güzel bir yer bulduk.

Bakkala girip poşet istedik.

Sağ olsun, bize dev gibi bir poşet verdi.

Önce Gürcü kaydı, sonra ben.

Bir yandan korkuyoruz:

“Düşer miyiz, bir yerimize bir şey olur mu?”

Ama kahkahalar daha baskın.


Mahallede seslerimiz yankılandı.

Karın üstünde izlerimiz kaldı.

Telefonda bir sürü fotoğraf birikti.

Günün sonunda eve sadece üşüyerek değil,

hafiflemiş olarak döndüm.


Bugün bana şunu hatırlattı:

Bazen iyileşmek bir sohbet,

bazen bir şarkı,

bazen de mahallede yapılan bir kardan kadınla geliyor.


Ve evet…

Hayat, iyi olmaya değecek kadar kısa 🤍


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Pazar Sabahı Hayallerin Peşinde

-
Bir pazar sabahı yollara düşmüşüm yine, hayallerimin peşinden koşmaya. İlk satırlarımı da bu hayallerin peşinden koştuğum sabahın yollarında, kulağımda Mor ve Ötesi – Bir Derdim Var şarkısıyla atıyorum işte. Koşa koşa yorulan ayaklarım, kalmayan gücümle, uykunun en tatlı saatlerinde kalktım… direniyorum. Bazen insan ne için yola çıktığını unutsa da, o ilk adımı atan kalbin titreyişi her şeyi hatırlatıyor. Bugün de öyle bir sabah. Gözlerim yarı kapalı, bedenim uykuyla savaşıyor ama ruhum uyanık, çünkü bir hayalin peşinden koşuyorum.  Çünkü bir şeyleri değiştirmek, dönüştürmek istiyorum. Hayat bir yolculuk, evet klişe… ama öyle. Ve ben bu yolculukta nereye varacağımı bilmiyorum, ama nereden başladığımı hiç unutmayacağım. 
Devamı

Hepimiz Biraz Vaka Değil Miyiz?

-
Resim
  Bazen öyle kitaplar vardır ki, kapağını açtığınız anda “Acaba ben de bir vaka mıyım?” diye düşünmeye başlarsınız. İşte Gary Small ve Gigi Vorgan’ın yazdığı Bir Psikiyatristin Gizli Defteri tam da böyle bir kitap. Normalde başkasının sırlarını okumak ayıp sayılır ama bu kitapta doktorun izniyle hastaların en sıra dışı, en garip, en “yok artık!” dedirtecek hikâyelerine göz atıyorsunuz. Kitap, ciddi bir psikiyatri dersi vermiyor; daha çok “akıl sağlığı nedir, nerede başlar nerede biter?” sorusunu akıcı bir dille düşündürüyor. Ama işin komik yanı şu: Okurken kendinizden parçalar buluyorsunuz. Mesela bir vaka obsesif bir şekilde her şeyi kontrol etme takıntısından bahsediyor. Ben de bir yandan kitabı okurken “Ojelerim kurudu mu, acaba sürdüğümde taşmış mı?” diye her sayfada tırnaklarıma bakıyorum. İşte tam bir vaka örneği! Kitabın en güzel yanı, psikiyatrinin soğuk laboratuvar havasını değil, hayatın içinden hikâyeleri anlatması. Hani hepimiz günlük hayatta “Ben deli miyim acaba?”...
Devamı

Bursa’da Beş Günlük Bir Kamp Serüveni

-
Resim
  Bir haftalık Bursa tatilinden sonra yeniden merhaba! 🌿 Aslında bu tatil bambaşka bir serüvenle başladı. Arkadaşım bir gün bana GSB’nin düzenlemiş olduğu bir kamp başvurusunu gönderdi: “Hadi beraber başvuralım!” dedi. Hiç düşünmeden ikimiz de başvurduk. GSB ve TİKA iş birliğiyle düzenlenen bu kampa katılma hakkını ben kazandım, ama maalesef arkadaşım kazanamadı. Açıkçası neye göre seçim yapıldığını hâlâ bilmiyorum. 📌 Kamp tarihi 1-5 Eylül’dü. Üstelik tüm masraflar GSB tarafından karşılanacaktı. Yolculuğum 31 Ağustos gecesi başladı. Uzun yolculukları g erçekten çok seviyorum. Camdan dışarı baktığımda gördüğüm sadece bir sokak lambası ya da araba farı değildi. Hayallerim, geçmişim, hatalarım, pişmanlıklarım, kazandıklarım ve kaybettiklerimdi… Gece 1’de başlayan bu düşüncelerim sabah 5’e kadar sürdü. Sonra bir ara uyumuşum ve gözlerimi açtığımda artık Bursa’daydım. İlk Karşılaşmalar Hiç kimseyi tanımadan gittiğim bu kamp bana daha ilk dakikalarda sürpriz yaptı. Otogarda tanışt...
Devamı